Het plastic-recuperatieschip van het Ocean Voyages Institute heeft in 48 dagen 103 ton visnetten en consumentenplastic uit de Great Pacific Garbage Patch verwijderd.
Krediet: Ocean Voyages Institute/ZUMA Wire/Shutterstock
Drie miljard mensen hebben de oceaan nodig om in hun levensonderhoud te voorzien. Maar klimaatverandering en industriële vervuiling zorgen ervoor dat er nu meer dan 700 'dode zones' zijn, gebieden in de oceaan die het zeeleven niet langer kunnen ondersteunen vanwege de verminderde zuurstof. Dit is een stijging ten opzichte van de 400 in 2008. Deze week komen wetenschappers en beleidsmakers bijeen voor een veel uitgestelde top van de Verenigde Naties in Lissabon (27 juni tot 1 juli) over hoe de wereld het beter zou kunnen doen om de duurzaamheid van de oceanen te garanderen.
De bijeenkomst is de eerste bijeenkomst op hoog niveau sinds eind 2020, toen 14 wereldleiders, onder leiding van Noorwegen en Palau, beloofden om op wetenschap gebaseerde oplossingen voor het duurzaam beheer van oceaangebieden in hun nationale rechtsgebieden te versnellen. Destijds stelden leden van wat zij het 'High Level Panel' noemden (nu het Ocean Panel genoemd) een team van onderzoekers aan om hen te adviseren. Ze gaven ook opdracht voor een reeks 'blue papers', waarin onderzoek werd gedaan naar verschillende aspecten van de manier waarop milieudoelstellingen kunnen worden verwezenlijkt en tegelijkertijd het levensonderhoud en de voedselzekerheid kunnen worden beschermd. Dit alles was in lijn met de 14e Duurzame Ontwikkelingsdoelstelling (SDG) van de VN, genaamd 'leven onder water'. Op nogal ambitieuze wijze beloofden de leiders om tegen 2025 binnen hun nationale grenzen duurzaamheid van de oceanen te bereiken, in plaats van de SDG-deadline van 2030.
Nu is de groep groter: Frankrijk en de Verenigde Staten hebben zich aangesloten. Het Ocean Panel heeft een toolkit gepubliceerd: een gids over hoe landen hun eigen duurzame oceaanplannen kunnen maken en ervoor kunnen zorgen dat ze die plannen ook daadwerkelijk uitvoeren. Het is verstandig dat de toolkit indicatoren voorstelt om de vooruitgang te meten. Dit is een welkome ontwikkeling, maar het werk van onderzoekers is nog lang niet voltooid.
Om onnodig extra werk te voorkomen, stelt de toolkit voor dat landen bestaande maatregelen overnemen, zoals indicatoren voor de SDG-vooruitgang en de indicatoren die zijn ontwikkeld via het System of Environmental Economic Accounting (SEEA) van de VN. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan de bijdrage van duurzame visserij aan het nationaal inkomen; het volgen van het aandeel van de uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling op energiegebied dat naar hernieuwbare energiebronnen in de oceanen en offshore gaat; en het rapporteren van de dichtheid van plastic in de oceaan. Maar er zullen ook nieuwe indicatoren nodig zijn, bijvoorbeeld om toezicht te houden op een belofte die vorige week door zo'n 164 landen (bij de Wereldhandelsorganisatie) is gedaan om een einde te maken aan overheidssubsidies die de duurzaamheid van de visserij bedreigen. Daarvoor zijn onderzoekers nodig die adviseren over de aard en omvang van subsidies en hoe deze kunnen worden verminderd op een manier dat mensen, vooral degenen met de laagste inkomens of die het meest kwetsbaar zijn, geen schade ondervinden.
Kristian Teleki, hoofd van het Ocean Panel-secretariaat en mondiaal directeur van het oceaanprogramma van het World Resources Institute, gevestigd in Londen, vertelde Nature dat het panel van plan is te rapporteren over hoe de lidstaten ‘ambitie omzetten in actie’, en dat zij zal dit doen tijdens de volgende bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de VN, in september in New York City. Dit is veelbelovend. Maar de landen van het Ocean Panel moeten ook rapporteren hoe zij gezamenlijk vooruitgang boeken op het gebied van de indicatoren die zij in hun toolkit hebben voorgesteld. Idealiter zou dit een afzonderlijk, gemakkelijk herkenbaar deel van hun septemberrapport moeten zijn, zodat lezers kunnen beoordelen of, en hoe, hun ambitie gepaard gaat met vooruitgang.
Niet alle landen zullen toegang hebben tot de vereiste gegevens en sommige landen hebben mogelijk tijd nodig om de informatie te verzamelen, te standaardiseren en te analyseren. Dat is waar de onderzoeksadviseurs van het panel kunnen en moeten helpen. De panelleden worden geadviseerd door een commissie van deskundigen van meer dan 70 onderzoekers, naast de meer dan 250 onderzoekers uit 48 landen die de blue papers hebben bijgedragen voorafgaand aan de lancering in 2020.
Onderzoekers moeten nu met het panel samenwerken om bestaande indicatoren te helpen verbeteren en standaardiseren en, waar nodig, nieuwe te creëren. Rapportage over de voortgang hoeft geen juridisch bindend proces te zijn. Het belangrijkste is dat de vooruitgang meetbaar is, gebaseerd is op een consensus van de internationale deskundigenopinie, en dat er regelmatig over wordt gerapporteerd door het panel. Een aantal raamwerken zou hiervoor geschikt kunnen zijn, waaronder een raamwerk dat wordt gesuggereerd in een onderzoek in Nature Sustainability door Eli Fenichel, een onderzoeker die nu werkt bij het White House Office of Science and Technology Policy in Washington DC, en zijn collega’s (EP Fenichel et al. Nature Sustain. 3, 889–895; 2020).
Duurzaamheid van de oceaan staat nu op de agenda's van de VN, de G7-groep van rijke landen, het World Economic Forum en de visindustrie, via hun ocean-stewardship-initiatief met wetenschappers, genaamd SeaBOS. Het Ocean Panel heeft zichzelf een ambitieus doel gesteld: 2025 zal spoedig daar zijn. Een systeem van indicatoren is een voor de hand liggende volgende stap voor de onderzoekers die betrokken zijn bij het werk van het panel. Maar wat nog belangrijker is, het is nodig voor verantwoording, wat een integraal onderdeel is van het vertrouwen in publieke instellingen en dringend nodig is om ervoor te zorgen dat beloften zich vertalen in beleid en echte verandering.
Natuur 606, 840 (2022)
doi: https://doi.org/10.1038/d41586-022-01759-z
